Karnische Hoogteroute

Honderd jaar oud prikkeldraad. Loopgraven uitgehakt in de rots. Grotten waar het zelfs in juli koud uit tocht. En jij loopt precies over de lijn waar het Oostenrijks-Hongaarse en het Italiaanse leger twee jaar lang vochten om een paar meter steen.

Welkom op de Karnischer Höhenweg. Route nummer 403, bijgenaamd Friedensweg — Vredesweg. 156 km over de hoofdkam van de Karnische Alpen, precies langs de Oostenrijks-Italiaanse grens, van Sillian in Oost-Tirol tot beneden in het dal bij Arnbach. Dit is geen toevallig pad. Het is het voormalige bergfront uit de jaren 1915 tot 1917, dat na de oorlog niemand wilde — en sinds de jaren zeventig maakten bergbewoners er de sterkste langeafstandskam van de Alpen van, een kam die zich herinnert waarom je niet naar de bergen gaat om te schieten.

De cijfers, zodat je weet waar je aan begint. 156 km, 8500 hoogtemeters klimmen, 8 tot 11 dagen. Moeilijkheidsgraad hard, en dat is menens: geëxponeerde kammen, puinzadels, korte met kabels beveiligde passages, plekken waar je noch de diepte noch je eigen stap mag vrezen. Een vaste tred en een koel hoofd zijn geen aanbeveling — het is een toegangsbewijs. Wie op los gruis staat te trillen, begint beter ergens anders.

Het terrein leest als een oorlog. Het westelijke deel voorbij Sillian is het wildste — rots, sneeuw tot halverwege de zomer, een kam als een mes. Hoe verder oostwaarts voorbij de Plöckenpass en Nassfeld, hoe zachter de heuvels en bloeiende weides. Maar het sterkste blijft onder je voeten: loopgraven, prikkeldraadversperringen en uitgehakte stellingen die hier al meer dan honderd jaar liggen, alsof het front pas vorig jaar vertrok.

Etappes en hutten — echte namen, geen verzinsels. Je start bij de Sillianer Hütte (2.447 m), de eerste nacht meteen hoog. De tweede dag de Obstansersee-Hütte boven het gelijknamige meer. De derde stop is een juweeltje: de Filmoor-Standschützen-Hütte op 2.350 m, een van de hoogst gelegen hutten op de route, gebouwd in 1977 en genoemd naar de Standschützen — de landweer die hier op de kam vocht. Dan de Porze-Hütte, daarna het Hochweißstein-Haus. De zesde nacht is voor de beroemdste hut van de hele route — de Wolayersee-Hütte (1.960 m) ligt bij het gletsjermeer Wolayersee, midden in de ketel waar tijdens de oorlog werd gevochten; er liggen nog steeds roestende stellingen omheen en er staat een oorlogsmonument. Wie een huid als een walrus heeft, kan zelfs in het meer zwemmen. De zevende etappe gaat naar de Zollnersee-Hütte, en van daaraf buigt de kam zich langzaam naar de bewoonde wereld.

En de uitzichten? Boven dit alles troont de Monte Coglians, Italiaans: Hohe Warte, 2.780 m — de hoogste top van de Karnische Alpen. Aan een van de grenszadels hangt de Vredesklok (Friedensglocke), die over beide kanten van de grens klinkt, over beide talen heen. De duidelijke betekenis van de hele tocht in één klank.

Voor wie is dit. Voor ervaren kamlopers die een meerdaagse hut-to-hut trek met alles erop en eraan aankunnen: je spullen dragen, op de hut slapen, ook doorlopen bij slecht weer. Het is geen familiewandeling en geen adrenaline-via-ferrata — het is een eerlijke hooggebergtetocht met geschiedenis onder je zolen.

Wanneer gaan. Het venster is smal: van half juli tot eind september, afhankelijk van de sneeuw. Eerder ligt er nog firn in de zadels, later dreigt de eerste sneeuwval. Buiten dit venster zijn de hutten gesloten en is de kam meedogenloos.

Hoe reserveren. De hutten vallen onder de Alpenverein en raken in het hoogseizoen vol. Reserveer vooraf — de uitbaters vragen minstens een week van tevoren, sommige hutten hebben online reservering, elders volstaat een telefoontje. Lidmaatschap van de Alpenverein verlaagt de overnachtingsprijs en opent in nood de deur. Plan je etappes op je eigen conditie, niet op een record — de kam wacht wel.

156 km langs de lijn waar ooit een paar meter steen over levens besliste. Vandaag loop jij hier, met een rugzak en de vredesklok in je rug. Ga je mee?