Berchtesgaden–Königssee Rondwandeling

Boven de kapel St. Bartholomä verheft zich een muur. Geen rotswand — een muur. De Watzmann-Ostwand, achttienhonderd meter loodrecht omhoog, de hoogste wand van de Oostelijke Alpen. Je staat aan het smaragdgroene water van de Königssee, dat je alleen per boot bereikt, je buigt je hoofd naar achteren — en ziet de top niet. Welkom in Berchtesgaden.

De Berchtesgadener Hüttentour is een rondtocht om het massief van de Watzmann (2713 m), de op twee na hoogste berg van Duitsland. Vier dagen. Vijfenveertig kilometer. Ruim drieduizend hoogtemeters. Je start in Schönau am Königssee en keert daar ook terug — maar ondertussen loop je helemaal rond de berg en doorkruis je vier compleet verschillende werelden. Een merendal. Een witte puinzee. Een karstplateau. En tot slot een boot.

Dit is geen bergkamtocht voor het uitzicht. Het is een rondtocht die je LANGS de berg leidt en door haar ingewanden. Elke dag ander terrein, andere sfeer, andere hut.

Dag één voert vanaf de Königssee omhoog door alpenweiden naar de Watzmannhaus (1930 m). De hut staat al sinds 1888 op de Falzköpfl onder de top Hocheck — de sectie München bouwde hem destijds voor vijfentwintig personen. Vandaag heeft hij ruim tweehonderd slaapplaatsen en behoort hij tot de grootste en meest bezochte hutten van de Alpenverein (DAV) überhaupt. Basiskamp voor de Watzmann, een oase met warme soep boven de afgrond.

Dag twee gaat naar beneden. Afdaling naar het Wimbachgries — een reusachtig dal gevuld met witte puin, aan weerszijden ingeklemd door de hoogste bergen van Berchtesgaden: de Watzmann in het oosten en de Hochkalter (2607 m) in het westen. Steenlawines, puinwaaiers, plaatselijk zonder een enkele grasspriet. De Wimbachgrieshütte (1327 m) is het laagste punt van de hele tocht — en ook het meest kale decor.

Dag drie is de koning. Oversteek van het Steinerne Meer — de „stenen zee", een karstplateau in het hooggebergte dat van een andere planeet lijkt te komen — met de pas Trischübel-Pass en de afdaling naar de Kärlingerhaus (1631 m). De hut ligt aan de Funtensee, en de Funtensee heeft een reputatie die je nergens anders vindt: op 24 december 2001 werd hier −45,9 °C gemeten. De laagste temperatuur in de geschiedenis van Duitsland. De koude lucht kan in de kom nergens naartoe, waardoor een omgekeerde boomgrens ontstaat — een paar tientallen meters boven het meer groeien alweer bomen, beneden niet. Je slaapt op een steenworp afstand van de koudste plek van het land.

Dag vier laat je naar huis gaan. Afdaling via de haarspeldbochten van de Saugasse, langs de waterval Schrainbachfall, naar beneden naar St. Bartholomä. En hier komt de beloning: een bedevaartkerkje met wijnrode uivormige koepels, al gesticht in 1134, direct onder die reusachtige Watzmann-Ostwand. Van hier vaart de boot over de Königssee terug naar Schönau. Op het meer varen sinds 1909 alleen elektrische boten — een van de eerste ecologische maatregelen voor toerisme ter wereld. Onderweg blaast de kapitein op een trompet richting de Echowand, en de echo komt zevenmaal terug. Het schoonste meer van Duitsland speelt zo zijn afscheidslied.

Voor wie is dit? Voor stevige wandelaars met een gezond hart en gezonde knieën. De moeilijkheidsgraad is gemiddeld — geen klettersteig, geen zekering — maar er wachten lange afdalingen, losse puinvelden en een veeleisende oversteek van het Steinerne Meer. Een nieuweling in de bergen hoort hier niet thuis, een doorgewinterde meerdaagse wandelaar zal er verliefd op worden.

Wanneer erop uit? Zomer en vroege herfst, wanneer de hutten open zijn en de hoge passen sneeuwvrij — grofweg juni tot september. Buiten het seizoen is meestal alleen de winterruimte beschikbaar.

Hoe reserveer je? De Watzmannhaus, de Wimbachgrieshütte en de Kärlingerhaus zijn hutten van de Alpenverein — je boekt slaapplaatsen vooraf online via het reserveringssysteem van de DAV. In het hoogseizoen is dit geen aanbeveling, maar een noodzaak: de capaciteit is weken van tevoren vol, vooral op de Watzmannhaus.

Vier hutten, vier werelden, één berg in het midden. Je gaat het meer in, je komt uit het meer — en ondertussen jaagt de Watzmann je door puin, karst en vorst. Wie zei dat een rondtocht alleen maar een terugkeer naar het startpunt is?